Kvieta flameto
En mia antaŭa blogo mi faris multajn tradukojn de alilingvaj kantoj al la rusa. En ĉiu tiuspeca skribaĵo eblas legi la originalan tekston kaj pli-malpli precizan tradukon de la kanto kune, kaj estas ankaŭ ligilo al la kanto mem.
Nun mi havas tiun ĉi blogon, kiu estas parte en Esperanto. Verŝajne, per ĝi mi povus popularigi kaj interkonigi la plej bonajn ekzemplerojn de la nuna rusa muziko (kaj plialtigi intereson al la rusa lingvo en la E-medio), se mi faros la samon.
Tio estu la komenco. Mi rimarku ankaŭ ke pri miaj tradukoj de la rusa al Eo (kaj maladirekten) mi certas ĉiam. Tion mi ne povas diri plencerte pri tradukoj de kaj al aliaj lingvoj, ĉu ne?
La unua kanto, kiun mi konigos al vi, estas konata al pli-malpli ĉiu rusiano. Ĝi estis la ĉefkanto de tre populara TV-serio pri du kamionistoj. Do ne estas miro ke ĝi mem estas rakonto de aŭtovojaĝanto.
Al tiu ĉi kanto, feliĉe, bone aldoneblas ankaŭ fonetika transskribo (ĉar la solisto de la grupo kantas proksimume same kiel la homoj kutime parolas). Do mi profitis de tiu ebleco.
«Високосный год» — «Тихий огонёк» (Grupo “La superjaro” — “Kvieta flameto”).
| Он садится с нею рядом, Он берёт её за плечи, И причудливым узором Засверкает его речь: |
ˈɔn sʌˈdʲiʦə ˈsʲnʲeɪ̯ʊ rʲadəm ˈɔn bʲɪrʲɔt ɘˈjɔ zʌˈplʲeʧʲi i prʲɪʧʲudlʲəʋɘm uˈzɔrəm ˈzəsʋʲɪrˈkaɪ̯ət ˈjɪʋɔ rʲeʧʲ |
Li sidiĝas apud ŝi, Li prenas ŝin je la ŝultroj, Kaj kiel bizara ornamo Ekbrilas lia parolo: |
| «Слушай, там, далеко-далеко, есть земля. Там Новый год, ты не поверишь, Nам Новый год два раза в год, Вот. Там снег, там столько снега, Что если б я там не был сам, Я б не поверил, что бывает столько снега, Что земля не видит неба И звёздам не видать с вершин, |
ˈsluʃəi̯ ˈtam dəlʲɪˈkɔ dəlʲɪˈkɔ ˈjesʲtʲ zʲɪˈmlʲa ˈtam ˈnɔʋɘi̯ ˈgɔt, tɨ nʲəpʌˈʋʲerʲəʃ, ˈtam ˈnɔʋɘi̯ ˈgɔt dʋa ˈrazə ˈʋgɔt ˈʋɔt tam ˈsʲnʲɛk, tam ˈstɔlʲkə ˈsʲnʲɛgə ʃtɔ ˈjɛslʲəb ˈja tam ˈnʲɛbɘl ˈsam ˈjap nʲəpʌʋʲɛrʲəl ʃtɔ bɘˈʋaɪ̯ət ˈstɔlʲkə ˈsʲnʲɛgə ʃtɔ zʲɪˈmlʲæ nʲɪˈʋʲidʲət ˈnʲɛbə i ˈzʋʲɔzdəm ˈnʲɛ ʋʲɪˈdatʲ sʋʲɪrˈʃɨn |
“Vidu, tie, tre malproksime, estas lando, Tie la Novjaro, vi ne kredos, Tie la Novjaro estas dufoje jare, Jen. Tie estas neĝo, tiom da neĝo, Ke se mi ne estintus tie mem, Mi ne kredus ke povas esti tiom da neĝo, Tie la tero ne vidas la ĉielon Kaj la steloj ne vidas de supre |
| Как посреди огней вечерних и гудков машин Мчится тихий огонёк моей души. |
kak ˈpəsrʲɪdʲi ʌˈgnʲei̯ ʋʲɪˈʧʲɛrnʲəx ɨ gʊdˈkɔf mʌˈʃɨn ˈmʧʲiʦə ˈtʲiçɪi̯ ʌgʌˈnʲɔk mʌˈjei̯ dʊˈʃɨ |
Kiel inter la vesperaj lumoj kaj aŭtosirensignaloj Kuras la kvieta flameto de mia animo. |
| Тихо-тихо-тихо... Там Нью-Йорк говорит с Москвой: „Москва-Москва, забери меня домой“... Долгою, упрямою строкой Бежит дорога подо мной, Ещё чуть-чуть, и распрощаемся с землёй», А ей клянётся, что вернётся, «Совру — так с места не сойду», Врёт, Сойдёт. |
tʲixə tʲixə tʲixə... tam nʲʏˈjɔrk gəʋʌˈrʲit smʌˈskʋɔi̯ mʌˈskʋa mʌˈskʋa zəbʲɪˈrʲi mʲɪnʲa dʌˈmɔi̯ ˈdɔlgəɪʊ uˈprʲaməɪʊ strʌˈkɔi̯ bʲɪˈʒɨt dʌˈrɔgə pədʌˈmnɔi̯ jɪˈʃʲø ʧʲʏˈʧʲʏtʲ i rəsprʌˈʃʲæɪ̯əmsʲə zzʲɪˈmlʲøi̯ a ˈjei klʲɪˈnʲɔʦə ʃtɔ ʋʲɪrˈnʲɔʦə sʌˈʋru tak ˈsmʲɛstə nʲəsʌi̯ˈdu ʋrʲɔt sʌi̯ˈdʲɔt |
Trankvile, trankvile... Tie Novjorko parolas kun Moskvo: ‚Moskvo, Moskvo, kunprenu min viahejmen‘... Kiel longa, obstina linio, Kuras la vojo sub mi, Tio daŭros iom pli - kaj mi ekflugos...” Kaj li ĵuras al ŝi ke li revenos, “Se mi mensogas - mi ne depaŝu de tiu ĉi loko”, Sed li mensogas, Li depaŝos. |
| «Посреди огней вечерних и гудков машин Мчится тихий огонёк моей души». |
ˈpəsrʲɪdʲi ʌˈgnʲei̯ ʋʲɪˈʧʲɛrnʲəx ɨ gʊdˈkɔf mʌˈʃɨn ˈmʧʲiʦə ˈtʲiçɪi̯ ʌgʌˈnʲɔk mʌˈjei̯ dʊˈʃɨ |
“Inter la vesperaj lumoj kaj aŭtosirensignaloj Kuras la kvieta flameto de mia animo”. |
| Посреди огней вечерних и гудков машин Мчится тихий огонёк его души. |
ˈpəsrʲɪdʲi ʌˈgnʲei̯ ʋʲɪˈʧʲɛrnʲəx ɨ gʊdˈkɔf mʌˈʃɨn ˈmʧʲiʦə ˈtʲiçɪi̯ ʌgʌˈnʲɔk jɪˈʋɔ dʊˈʃɨ |
Inter la vesperaj lumoj kaj aŭtosirensignaloj Kuras la kvieta flameto de lia animo. |
| Какая глупость, право, верить его словам, А не поверить грех Тому, который веселее и светлее их всех, Эх, Она молчит и улыбается Ему, Тому, Который возвращается... |
kʌˈkaɪ̯ə ˈglupəsʲtʲ ˈpraʋə ˈʋʲerʲɪtʲ ˈjɪˈʋɔ slʌˈʋam a nʲəpʌˈʋʲerʲɪtʲ grʲɛx tʌˈmu kʌˈtɔrɘi̯ ʋʲɪsʲɪˈlʲeɪ̯ə i svʲɪˈtlʲeɪ̯ə ix fsʲɛx ɛx ʌna mʌlˈʧʲit ɨ ulɨˈbaɪ̯əʦə jɪˈmu tʌˈmu kʌˈtɔrɘi̯ ʋəzʋrʌˈʃʲæɪ̯əʦə |
Kiel stulte, verdire, estas kredi liajn vortojn, Sed estus peko ne kredi Al li, kiu estas pli gaja kaj hela ol ili ĉiuj, Eĥ, Ŝi silentas kaj ridetas Al li, Al tiu, Kiu estas revenanta... |
| Посреди огней вечерних и гудков машин Мчится тихий огонёк его души. |
ˈpəsrʲɪdʲi ʌˈgnʲei̯ ʋʲɪˈʧʲɛrnʲəx ɨ gʊdˈkɔf mʌˈʃɨn ˈmʧʲiʦə ˈtʲiçɪi̯ ʌgʌˈnʲɔk jɪˈʋɔ dʊˈʃɨ |
Inter la vesperaj lumoj kaj aŭtosirensignaloj Kuras la kvieta flameto de lia animo. |